Familie van Sint Jan

DE BEKORING VAN HET PERFECTIONISME

waarom naar de woestijn?

Naar de woestijn gaan we om alleen te zijn. Daar in de leegte hopen we geen zorgen te hebben, niets te hebben, niets te hoeven, niets te moeten. En dus, als we God zoeken om bewust te worden van onze nietigheid en om vanuit ons niets de Heer van het Al te aanbidden, is de woestijn een uiterst geschikte plaats.

Maar juist in de eenzaamheid vinden we niet gelijk wat we er zoeken. De eenzaamheid brengt niet direct de eenvoudigheid, waarvan we hopen dat ze ons vrij zal maken. Juist daar waar we alleen zijn ... ontdekken we de innerlijke gespletenheid. Daar kan Satan dan op inspelen.

De mens heeft de grootste moeite om zich op God te richten. Dat is altijd zo geweest, maar vooral voor de moderne mens is het vrijwel onmogelijk geworden alléén te zijn en in de stilte te verblijven. Hij leeft niet, hij wordt geleefd... de woestijn is verder weg dan ooit.

ook Jezus gaat naar de woestijn ...

Jezus heeft die problemen niet gehad. Juist als Hij alleen is, is de Vader met Hem. En Satan weet dat voor Jezus bekoringen geen zin hebben. Hij is de Zoon van God en Hij zal niet zondigen. Toch gaat ook Jezus naar de woestijn om beproefd te worden - om ons laten zien, wat wij in de woestijn moeten doen, als onze zonden vergeven zullen zijn en God ons in Jezus zal zien als Zijn kinderen.

Want door in de woestijn te kijken naar Jezus, die vol van genade is, kunnen we leren wat de ultieme en meest subtiele bekoringen zijn die het werk van de genade in ons bedreigen. In de woestijn ontmaskert Jezus voor ons de duivel en legt de meest geniepige bekoringen van de duivel bloot, de bekoringen van de eindtijd.

Satan weet heel goed, dat na Jezus' dood en verrijzenis bekoringen met de zonde nog slechts beperkt zin hebben. Immers, in Jezus Christus worden alle zonden vergeven, en steeds meer mensen komen daarachter en beginnen erin te geloven. De geschiedenis van de onder zonden gebukt gaande mensheid is voorbij.

Satan doet nog pogingen om de mensen tot zonden te verleiden, maar dat is eigenlijk als het aanblazen van gloeiende kooltjes in een vuur dat toch zal uitdoven. De erfzonde wordt door het doopsel onomkeerbaar weggenomen. En zoals reeds gezegd, de liefde van God kan de gevolgen van de erfzonde gebruiken om haar kracht en overwinning te bevestigen - en ons deelgenoot te maken aan de heerlijkheid Gods. Het vuur van het kwade geweten moet plaats maken vuur het zuiverende vuur van de liefde.

de bekoringen van het ultieme perfectionisme ...

Hoe past satan zijn bekoringen aan de nieuwe situatie aan? We dat de bekoringen die Satan Jezus toewerpt. Het gaat niet meer zo duidelijk over een keuze maken tussen goed en slecht. Of tussen de leugen en de waarheid. Jezus wordt bekoord met een nieuw soort perfectionisme...

Stenen in brood veranderen, dat maakt hem een weldoener die onafhankelijk is van de hemelse Vader. Van de tempel afvliegen, dat maakt hem vrij van alle natuurwetten van het geschapen universum. En als Jezus alle koninkrijken van de aarde zou hebben gekregen, ik denk niet dat we daar slechter van zouden zijn geworden... Jezus zou de perfecte mens zijn geweest. Hij zou niets meer nodig hebben gehad - zelfs de hemelse Vader niet.

... tegenover de oneindige barmhartigheid

Als Jezus op die manier de volmaakte mens was geweest, namelijk de van alles en iedereen onafhankelijke heerser, die ons terug zou leiden naar een aards paradijs, dan zou de barmhartigheid is een kortstondig "evenement" zijn geweest, een noodzakelijk en eenmalig ingrijpen van Gods almacht om alles weer in orde te brengen en de schepping te voltooien. Maar God wil dat de barmhartigheid meer is dan dat. Ze moet iets zijn dat blijvend is, een licht van Gods eeuwige goedheid, dat de nieuwe Stad verlicht. God wil dat er een intieme aanwezigheid is van de Vaderlijke liefde. Hij strekt een tedere vaderhand naar ons uit, maakt zich afhankelijk van onze wil om Hem te ontvangen.

onze ultieme keuze: het onpartijdige perfectionisme ...

... of de ijverende goedheid van de Vader?

Daarom is de beproeving van Jezus in de woestijn ook onze beproeving. Christus wordt door de duivel bekoord om het perfectionisme te verkiezen boven de goedheid van de Vader, om de autonomie te verkiezen boven de liefdevolle afhankelijkheid.

Telkens weer moeten we kiezen. Telkens weer moeten we wat voor verkregen perfectie dan ook opofferen voor het ontvangen van Gods goedheid. Telkens weer moeten we aanbiddend opnieuw beginnen om vanuit een totale armoede alles te ontvangen. Alleen op die manier raken we op een zuivere manier de eeuwige oneindige goedheid van de vader aan. Alleen op die manier houden we ons vrij om op ieder moment van ons leven de verborgen genade vrucht te laten dragen en alleen voor Gods heerlijkheid te leven.