Familie van Sint Jan

Farizeïsme - een (geestelijk) gezondheidsprobleempje voor mannen én voor vrouwen...

Even een politiek-incorrecte toevoeging: het “droge” farizeïsme is over het algemeen sterker aanwezig bij mannen - dat zie je het duidelijkst bij de Farizeeën in de tijd van Jezus, die een exclusief mannenclubje waren. Het “natte” farizeïsme is meer een specialiteit van vrouwen. Dat zie je vooral in onze moderne cultuur - die voortkomt uit het christendom, waarin aan vrouwen een heel eigen plaats hebben gekregen.

Op zich is dit niet zo verbazingwekkend. Het farizeïsme wortelt in de gevolgen van de erfzonde. Welnu, die gevolgen van de zonde worden zichtbaar in alle facetten van onze zelfgave, die oorspronkelijk bedoeld is om onze liefde zichtbaar en kenbaar te maken.  In onze huidige toestand drukt onze zelfgave zowel de liefde als de zonde uit. Er zijn twee verschillende manieren van de zelfgave, die kenmerkend zijn voor het verschil tussen man en vrouw, en dus uit het farizeïsme zich ook op twee manieren, bijvoorbeeld: 

Een vader moet zijn kind heel bewust kiezen, en het helpen keuzes te maken. Van zijn vader hoort het kind de stem, het leert antwoorden en verantwoordelijk te zijn. Een vader moet zijn kind helpen een zelfstandig individu te worden. 

--> Maar als gevolg van de zonde is er wel de verleiding om een kind niet te kiezen, te snel zelfstandig te laten zijn, of het te snel te bestraffen. Dit leidt uiteindelijk tot het droge farizeïsme.

Een moeder kent vanaf het begin haar kind in een “fusionerende liefde”, het is een deel van haar, dat niet zelfstandig kan zijn. Van haar krijgt het kind het leven en alles wat het leven kan betekenen. Door het voedsel en de warmte krijgt het kind de lichamelijke symboliek van de liefde mee, zelfs al is er geen geestelijk liefde of warmte. 

--> Maar als gevolg van de zonde is er wel de verleiding om het kind niet vrij te laten, te veel te verwennen en niet zelfstandig te laten worden. Dit leidt uiteindelijk tot het natte farizeïsme.

----

Wat het perfectionisme betreft, dit bedreigt mannen en vrouwen in gelijke mate. Het is te subtiel voor de geslachtelijke verschillen. Net zoals de engelen er te subtiel voor zijn. Er zijn geen manlijke of vrouwelijke engelen - zelfs Satan is geen mannetje of vrouwtje (ook al praat je over “hem” en niet over “haar”). Satan  is een gefrustreerd hetje. Daarom is hij ook zo jaloers op ons, immers door onze belichaming, en dan ook nog in twee verschillende geslachten, hebben wij een vermogen tot zelfgave dat hij nooit zal krijgen.