Als je naar alle drie de stemmen luistert, kun je uitkomen op een heel vreemde wet:
Even een politiek-incorrecte toevoeging: het “droge” farizeïsme is over het algemeen sterker aanwezig bij mannen - dat zie je het duidelijkst bij de Farizeeën in de tijd van Jezus, die een exclusief mannenclubje waren. Het “natte” farizeïsme is meer een specialiteit van vrouwen. Dat zie je vooral in onze moderne cultuur - die voortkomt uit het christendom, waarin aan vrouwen een heel eigen plaats hebben gekregen.
Even samenvattend: er zijn dus drie stoorzenders in onze ziel, drie stemmen die blijven drammen als we ons door Jezus Christus op de hemelse Vader willen richten:
Welke geniepige aanval van Satan bedreigt ons nog in de woestijn, ver buiten De Stad die wij met God in naastenliefde voor onze broeders en zusters bouwen? Ver van De Stad die verrijst uit de ruïnes van de zonde, welke verfijnde en subtiele geest kan ons nog bedreigen met hoogmoed? Ik kijk naar de bekoringen van Jezus in de woestijn. Wat heeft de woestijn en wat heeft de strijd met Satan, die Jezus er voor ons volbracht, voor ons te betekenen?
Nu we hebben bekeken, wat het droge en het natte farizeïsme inhouden, is het heel verleidelijk om overal om ons heen die beschuldigende stemmen aan te wijzen. Er zijn voorbeelden te over! Toch heb ik daar deze bikkelblog niet voor bedoeld.
Als we daadwerkelijk en in waarheid liefhebben, ondanks de gevolgen van de zonde die duidelijk nog woeden in de wereld om ons heen - alsof geen Redder ons ooit heeft bezocht! - , behalen we dezelfde overwinning als Jezus. Want Hij heeft zichzelf gekleed in de gevolgen van de zonde, heeft zich laten behandelen als een zondaar, als een mens door God verlaten. En nu vandaag kunnen wij strijden naast de verrezen Jezus Christus. Als we onszelf kosteloos geven in deze wereld, om waarheid en liefde, kunnen ook wij die gevolgen van de zonde gebruiken om deel te krijgen aan de nog onzichtbare heerlijkheid, die Jezus al voor ons verkregen heeft door de dood te overwinnen.
Met de innerlijke farizeeërs moeten we strijden in De Stad.
We wilden begrijpen, wat de uitwendige strijd tussen Jezus en de Farizeeën betekent voor de strijd met onze innerlijke vijanden. Daarvoor was het belangrijk ook de plaatsen te beschouwen waar Jezus zijn strijd heeft gevoerd: enerzijds de woestijn, en anderzijds Jeruzalem, de heilige Stad van koning David, oftewel: De Stad.
Goed, de vijanden zitten dus in ons, want in de wereld om ons heen buiten ons hoeven we niemand meer te vrezen en niemand meer te haten. En die inwendige vijanden herkennen we in de uitwendige vijanden van Jezus, dat wil zeggen Satan en de Farizeeën.