Familie van Sint Jan

Een religieuze familie binnen de katholieke Kerk

Ontmoeting met een leermeester

Ik krijg er een beetje de kriebels van, als iemand me vraagt, of ik erg ondersteboven ben van het overlijden van pater Marie-Dominique Philippe, de stichter van onze Congregatie van Sint Jan. Ik zie dat die vragenstellers óók niet weten wat ze moeten zeggen – “gecondoleerd” klinkt niet toepasselijk en is het ook niet. Nee, ik ben er niet ondersteboven van, niet kapot, niet verdrietig maar ook niet vrolijk… Wat ik wél voel is verborgen in mijn geloof en dus eigenlijk ontastbaar voor buitenstaanders. Toch zal ik proberen om een persoonlijk getuigenis te geven. Uit naastenliefde zal ik proberen uit te pakken wat in geloof verborgen is.

Mijn eerste én laatste ontmoetingen met pater “Marie-Do” waren van een verbluffende eenvoud. In juli 1987 kwam ik aan in Rimont kennis te maken met de congregatie. Sinds ik in mei ontslag had genomen om mijn roeping te volgen werd ik gedreven door een orkaan van ongekende vrijheid. Het pausbezoek van mei 1985 daarentegen lag me nog vers in het geheugen. Ondanks die kleinzielige en beschamende vertoning was mijn geloof door paus Joannes Paulus de Grote alleen maar gesterkt en was ik zowaar nog een paar ándere katholieken tegengekomen. Maar waar verder al dat collectieve verraad en die volmaakt oprechte onnozelheid vandaan waren gekomen, had ik écht niet begrepen. Welnu, mijn bekering was ooit begonnen toen ik de Openbaring van Johannes was gaan lezen, toen ik op een kostschool zat. Ik geloofde vanaf dat moment al (zonder angstig of hysterisch te worden) dat we in de eindtijd leven. Dat de Kerk van buiten wordt aangevallen én van binnen wordt verraden verbaasde me dus niet. Ik begreep alleen niet hoe in mijn eigen land de domheid zó overdonderend kon zegevieren.

Ik was nog geen uur vriendelijk ontvangen in Rimont door ene broeder Gabriel, of ik zat naar een lezing van pater Marie-Dominique te luisteren. Het ging over de invloed van de atheïstische ideologieën op het doen en denken van de hedendaagse mensen. Ze verblinden het verstand, verdwazen het hart – en uiteindelijk wordt het geloof volledig onmogelijk gemaakt. Opeens viel het kwartje! Niet alleen werd de situatie in Nederland duidelijker, maar ook begreep ik dat mijn woede en bitterheid voortaan moesten veranderen in medelijden. En dat, als ik écht barmhartig wilde zijn zonder te verzuipen in onnozelheid, ik eerst in stilte een leerling moest zijn en blijven van Joannes, de beminde leerling van Jezus. Joannes kent het geheim van de Vader, gehuld in de stilte van het vleesgeworden Woord, het verborgen Licht. Vanaf die eerste lezing is pater Marie-Dominique mijn leermeester geweest. Door zijn onstuitbare dienstbaarheid en heldere uitleg ben ik net als vele broeders, zusters en anderen geïnitieerd in de leer van de drie grote genieën van de mensheid: de filosoof Aristoteles, de apostel Joannes en de theoloog Thomas van Aquino.

Enkele dagen na die blikseminslag in Rimont was ik in Saint Jodard, het noviciaat, om een sessie te volgen over de filosofie van de ziel. Tussen de lezingen door stond ik raamkozijnen af te krabben met een sympathieke Vlaming die later broeder Johan zou gaan heten. In Saint Jodard heb ik ook voor de eerste keer direct met pater Marie-Dominique gesproken. Zonder ook maar iets van mijn levensverhaal of bekering te weten waren zijn eerste woorden: “Jongeren moeten de Openbaring van Joannes lezen; dan zullen ze geen behoefte meer hebben aan drugs”. Dat was dus de tweede blikseminslag! Op dat moment is pater Marie-Dominique niet alleen mijn leermeester, maar ook mijn geestelijke vader geworden. Door zijn onvoorwaardelijke zelfgave en trouw mag ik me nu ook een zoon van Joannes noemen. Ondanks alle moeilijkheden is het leven steeds eenvoudiger geworden; een zoektocht naar de ongrijpbare aanwezigheid van Jezus, het vleesgeworden Woord, en van zijn moeder, de Onbevlekte. Langzaam maar zeker drijft de orkaan van vrijheid de dagen voort naar de orkaan van dankbaarheid waar het Woord de Vader openbaart. Dat geheim is de volledige waarheid, die pater Marie-Do nu zelf in het volle licht mag aanschouwen.

Mijn laatste twee ontmoetingen met mijn leermeester en vader waren wederom in Saint Jodard en Rimont. Op 22 augustus, het feest van Maria Koningin, mocht ik samen met Mgr. Brincard, de bisschop van Puy-en-Velay met pater Marie-Dominique op zijn kamer in Saint Jodard nog éénmaal de heilige Mis vieren. Zittend in een stoel, gekleed in zijn dominicaner habijt, concentreerde hij zich met zijn laatste krachten op de teksten van het missaal, ook al kon hij niet meer spreken. Hij had eens gezegd, dat je het beste zonder reserves kunt aankomen in de hemel, omdat je er daar toch niets meer mee kunt doen. Dat is hem goed gelukt… Na de Mis ben ik nog tien minuten met hem alleen geweest, tegen hem pratend en een deel van het rozenhoedje biddend. Met intense blik heeft hij naar mijn dankwoorden geluisterd, en naar mijn gelofte dat de zoektocht doorgaat –zijn ogen straalden toen ik de Openbaring van Joannes noemde.

Elf dagen later was ik met een grote menigte in Lyon, en met broeders, zusters en vrienden in Rimont voor de begrafenis. Alles werd weer verlicht door die eenvoudige aanwezigheid waarin alle zorgen verdwijnen. We hebben gehuild van verdriet, vreugde en dankbaarheid bij het vaak humoristische getuigenis van broeder Philippe-Marie en Marie-Alain over pater Marie-Dominique. Daarna hebben we hem begraven op het kerkhof van het dorp.

We hebben in hem een echte leermeester gekend, die de weg heeft gewezen naar een wijsheid die niet van hemzelf kwam. Als een echte vader heeft hij een leven doorgegeven waarvan hijzelf niet de bron was, en ons gevoed met een voedsel waarvan hijzelf niet de oorsprong was… Vaderschap is geen “rol” die vervuld moet worden, immers het leven is geen komedie of klucht. En we hebben ook geen“vaderfiguren” nodig, want de wereld is geen museum voor beeldende kunst. Onze generaties smeken in doodsnood om echte eenvoudige vaders, die spreken over een geheim dat hen overstijgt, tot op de dag dat ze er geheel in opgaan - om zelf deel van het geheim te worden. Voor ons, alle kinderen en leerlingen van pater Marie-Dominique is hij zo’n vader. Op 26 augustus zijn wij een belangrijke kaap gepasseerd, toen hij eindelijk in het licht van Gods heerlijkheid is opgenomen, waar hij zo lang naar verlangd had.

U bevindt zich hier: Home Over Sint Jan Stichter Sint Jan Over ons Stichter Ontmoeting met een leermeester
Broeders van Sint JanDe Broeders van Sint Jan hebben hun leven aan God gewijd, ten dienste van God en hun naasten. Zij willen leven volgens het Evangelie van Jezus Christus en zich door hun gebed en hun activiteiten inzetten voor jong en oud.

Steun ons!

Uw steun

Ook uw steun hebben
wij hard nodig!

Login Sint Jan